tag:blogger.com,1999:blog-44770298595291961002012-02-17T01:50:03.906+05:30අපි කතා කරමු හැම දෙයක් ගැනම.. එන්න මෙතෙන්නට...ඇවිත් ඉදගන්න...kelumhttp://www.blogger.com/profile/09298652894736878736noreply@blogger.comBlogger51100tag:blogger.com,1999:blog-4477029859529196100.post-56995967659417269642010-03-06T08:38:00.000+05:302010-03-06T08:38:13.270+05:30maxxa...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4477029859529196100-5699596765941726964?l=avantguardlanka.blogspot.com' alt='' /></div>kelumhttp://www.blogger.com/profile/09298652894736878736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4477029859529196100.post-13039451117935485522009-12-26T20:36:00.002+05:302009-12-26T20:36:12.404+05:30<object type="application/x-shockwave-flash" height="300" width="400" id="live_embed_player_flash" data="http://www.justin.tv/widgets/live_embed_player.swf?channel=avantguardlanka" bgcolor="#000000"><param name="allowFullScreen" value="true" /><param name="allowScriptAccess" value="always" /><param name="allowNetworking" value="all" /><param name="movie" value="http://www.justin.tv/widgets/live_embed_player.swf" /><param name="flashvars" value="channel=avantguardlanka&auto_play=false&start_volume=25" /></object><a href="http://www.justin.tv/s/em/-rid-/avantguardlanka" class="trk" style="padding:2px 0px 4px; display:block; width:345px; font-weight:normal; font-size:10px; text-decoration:underline; text-align:center;">Watch live video from avantguardlanka on Justin.tv</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4477029859529196100-1303945111793548552?l=avantguardlanka.blogspot.com' alt='' /></div>kelumhttp://www.blogger.com/profile/09298652894736878736noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4477029859529196100.post-50502352796082772282009-12-17T08:32:00.001+05:302009-12-25T10:04:51.675+05:30<span style="font-size: 130%;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_IBRzF6Nu3ec/SymfZUSRXMI/AAAAAAAAACY/7mW4izXDh8o/s1600-h/cover.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416035284180622530" src="http://2.bp.blogspot.com/_IBRzF6Nu3ec/SymfZUSRXMI/AAAAAAAAACY/7mW4izXDh8o/s320/cover.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 257px;" /></a><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;"><br />‘අකුරු වලට තේරුමක් නැහැ. සාමා එන්න. අමර එන්න. අපි වචන හදමු.’</span><span style="font-size: 130%;"><br /><br />හදිස්සියෙම නුගේගොඩ හයිලෙවල් පාරට යනකොට නොහිතපු වෙලාවෙ කඩා වැටිච්ච් වරුසාවෙන් බේරෙන්න සරසවි පොත්හලට ගොඩ වුණේ හිතලම නෙවෙයි. බාගෙට තෙමිල හිටපු හින්දම වැඩිය ඇතුළට යන්නෙ නැතුව ඉස්සරහින්ම දාල තියෙන සගරා අතරින් පතර එහෙ මෙහෙ කරද්දි මීට ඉස්සෙල්ල හුරු නැති අළුත් සගරාවක් ඇවිල්ල තිබුණා. ගන්නමත් නෙවෙයි, කොහොම හරි නිකමට දිගෑරල බැලූව.<br /><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">‘අකුරු වලට තේරුමක් නැහැ. සාමා එන්න. අමර එන්න. අපි වචන හදමු.’</span><span style="font-size: 130%;"><br /><br />ඉස්සරහම තිබුණු වචන ටික හිතට මොකක්දෝ අමුතු හැගීමක් දුන්නු නිසාම යන්න තිබුණු ගමනත් නවත්තල දාලා එළියට බැස්සේ වචන හදන්න රාජකීය විද්‍යාලයේ කිරුළ සගරාවත් අතට අරගෙන.<br /><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">‘අම්ම්ලා දරුවන්ට ගොඩක් ආදරෙයි. අම්ම්ලාට තමන්ගෙ දරුවා වෙනුවෙන් ඕන දෙයක් කරන්න පුළුවන්. මොකද අම්මගෙ ජීවිතය දරුව නිසා. අම්මගෙ පණ දරුව නිසා.මම අපෙ අසට ගොඩක් ආදරයි.ඒත් අම්මට ඒක දැනෙනවා මදි.කොහේද වැරැද්ද. වැරැද්ද තියෙන්නේ අම්මගෙවත් මගෙවත් නෙවෙයි. මේ යන ක‍්‍රමය ඇතුළෙයි.මේ ක‍්‍රමේ නිසා, අපේ රටේ ඉන්න බහුතරයක් හිතන පතන ක‍්‍රමේ වැරැදි නිසා ළමයි අම්මලට කොච්චර ආදරෙයිද කියලා අම්ම්ට දැන ගන්න බැරි වෙනවා.</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">අපෙ අම්ම ආසයි මම පන්තියේ පළවෙනියා වෙනවා දකින්න. ඒත් මට මේ A/L මාර්ගෙ වැඩිය අල්ලන්නේ නෑ.</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">මම දැක්ක එදා parents meeting එක දවසෙ පන්තියේ පළමුවෙනියට තෑගි ලැබෙද්දි අපේ අම්මා අඩනවා. අම්මට දුකයි. මට ඒ තත්වෙට යන්න බැරි වුණ හින්දා.</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">අඩෝ! xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx අධ්‍යාපන ඇමති තුමෝ xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ටික උඹලා අපේ අම්මව ඇඩෙව්වා නේද?</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">මට එහෙම හිතුනා. ඒත් අම්මා ඒක දන්නේ නෑ.</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">මට සමාවෙන්න අම්මේ!!!!!</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">මට අම්මා කැමති දේවල් කරන්න බෑ...’</span><span style="font-size: 130%;"><br /><br />‘‘ඔය ලියල තියෙන්නේ ඇත්තම අත්දැකීමක්. වෙන මොනවත්ම නෙවෙයි. සගරාවෙ එන හැම වචනයක්ම අපේ සෙට් එකට වෙච්ච දේවල්... ඒකම නෙවෙයි වැඬේ.. අපි හැමෝගෙන්ම වගේ අපේ අම්ම්ලා ඇහුවේ ‘පුතේ උඹද මේක ලිවුවේ?’ කියලා.. ඒකයි ඕක අපේ සගරාවට නිමිත්ත වුණේ.’’<br />අකුරු ඇහිදලා වචන හදන්න හිතාගෙන කිරුළ මාධ්‍ය ඒකකය හමුවෙන්න ගිය වෙලාවෙ පැතුම් මුලින්ම කතාවට ගොඩ වුණේ ඒ විදියට.<br /><br />‘‘ඇත්තමට මේ ක‍්‍රමේ අපි හැමෝම අඩවනවා...හැම අම්මම අඩවනවා.. ඒක අපිට බලා ඉන්න බෑ. කොච්ච්ර උත්සාහ කළත් නවත්තගන්න, ඇත්තටම අපේ ඇස් වලින් කදුළු එන එක නවත්ත ගන්න බෑ. මේක තමයි ඇත්ත. ඇයි අපි ඒක නොලිය ඉන්නේ? මේක අපි හැමෝම තේරුම් ගන්න් ඕන.’’ - ඒ දර්ශන.<br />කිරුළ සගරාවෙ මේ ඉන්න හැමෝටම ලබන අවුරුද්දේ උසස් පෙළ විභාගය. කිරුළෙන් කතා කරන්න උත්සාහ කරල තියෙන්නේ මේ හැමෝටම දැනුණු හැමෝටම ප‍්‍රශ්නයක් වුණු තමන් නිතරම රිදවන අධ්‍යාපන රටාවේ ප‍්‍රශ්නය ගැන. ඒ මානසික පීඩාව ගැන.<br /><br />‘‘අපි මේකට ලිපි එකතු කරද්දි එක ලිපියක් ආවා පිටු 12ක විතර. ලිපිය ලියන්න හේතු වෙලා තිබුණේ, එයා Arts කරනවට එයාගෙ අම්ම කැමති නෑ... ඉතින් එයා ඒ ගැන ලියලා තිබුණා. ඇත්තමට එයා මොනවද ලියන්නේ කියලා එයාට නිශ්චිත නෑ. එයාගෙම අදහස් වල ප‍්‍රතිවිරෝධතාවන් එයාගෙ ලිපියෙම තිබුණා. අපිට ඒ ලිපිය හොද අධ්‍යයනයක් වුණා. එයාට නිශ්චිත තීරණයක් ගන්න බැරුව ඉන්නෙ කියලා ලිපියෙන් හොදට තේරෙනවා. ඒ බව අපිට තේරුණු ගමන් අපි තීරණයක් ගත්තා. ඒක තමයි මේ සගරාවෙන් එළියට එන අරගලය. මේ ක‍්‍රමය ගැන තේරුම් කරල දෙන්න හදන අරගලය.’’<br /><br />ටිකෙන් ටික එක්කෙනා දෙන්නා අපේ කතා බහට එකතු වුණා. ‘‘අපි class ගිහින් එන ගමන්.. දන්නැද්ද නැත්නම් ෆුල් ලෙඬේ.’’ කවුරු හරි ගොඩ වුණේ ඔහොම කියාගෙන.<br /><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">‘දොස්තර කෙනෙක් වෙනව කිව්ව</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">චූටි මල්ලියා</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">සෙල්ලම් තුවක්කුව මට මානනවා</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">ඩිෂුම් ඩිෂුම් ඩිෂුම් ඩිෂුම් ඩිෂුම් ඩිෂුම් ඩිෂුම්</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">ඩිෂුම් ඩිෂුම් ඩිෂුම් ඩිෂුම් ඩිෂුම් ඩිෂුම් ඩිෂුම්</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">මම ඇද වැටෙමි පොළොවට, පස් කාගෙන</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">හදවත සිදුරු කළ වෙඩි පහරින්’</span><span style="font-size: 130%;"><br /><br />තවත් පිටුවක් ගැන අපි කතා කළා. එකක්....., දෙකක්....., තව තවත්. දෙමල සිංහල ඉංග‍්‍රීසි ලිපි එක පෙලට මාරුවෙන් මාරුවට ලිපි අතරෙ පෙරලූණා.<br /><br />‘‘අද කාලෙ වෙන්නෙ වෙන මොනවත්ම නෙවෙයි, ජාතික ගැටළුව සමනය කරනව කියලා වේදිකාවෙදි අත අලල්ල හොදට උඩ දාලා, බහිද්දි අතාරින වැඩ...ඒක මහ විහිළුවක්. ඒ නිසාම අපි තීරණය කළා මේ ප‍්‍රශ්නෙට වෙනත් විදිහකින් මැදිහත් වෙන්න. අපි හිතනව ඒක සාර්ථකයි කියලා. සගරාව බලල කෙනෙක් අපෙන් ඇහුවා..,කෝ මේ දෙමළ තේරෙන්නේ නෑ නේ කියලා. අපිට ඒකට උත්තර නැති වුණේ නෑ. අපි කිව්වා..., ඔව් ඒක තමයි අපිත් කියන්නේ.. මෙච්ච්ර කල් සිංහලෙන් එළියට දාපු හැම එකක්ම දෙමළ සහෝදරවරුන්ට කියවන්න බැරි වුණා.’’<br /><br />නොයෙක් විශයයන් තුළින්, නොයෙක් භාෂාවන්ගෙන්, නොයෙක් ආකෘතීන්ගෙන් සමාජ අරගලයට, සංස්කෘතික අරගලයට, දේශපාලන අරගලයට විවිධ මානයන්ගෙන් සගරාව පිටුවෙන් පිටුව ප‍්‍රවේශ වෙමින් තිබුණා... කතා බහ තව තවත් ඉදිරියට ගියේ කාටත් නොදැනිව...<br /><br />‘සෙවලයාගේ වර්ජනය’ කෙටි කතාව, අලූත්ම ආරක් ගත් චිත‍්‍රකතාව අපේ කතාබහට ලක් විය යුතුවම තිබුණා. ඒත් ඊට දායක වුණු set එක එදා එකතු වෙලා තිබුණෙ නෑ.<br /><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">‘අපට තිබෙනවා යෝජනා කීපයක් කරන්නට,</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">අපි ටයි පටි තහනම් කරමු.</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">පැනීමෙන් දිවි නැතිවීමට තරම් උස ගොඩනැගිලි පාසල් වලින් ඉවත් කරමු.</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">වැසිකිලි වල බාල්ක සෑදීම තහනම් කරමු.</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">නැත්නම් වැසිකිලි නොසෑදීම උනත් තහනමට සුදුසුයි.</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">අවසාන වශයෙන්</span><span style="font-size: 130%;"><br /></span><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">නංගියේ, ඔබව අසරණ පුංචි මෝඩ කෙල්ලෙක් කළ අය සාර්ථක වී ඇත. ඔබේ මරණයට වෙනසක් කිරීමට ඉඩ තිබුණත් එය සිදු නොවුණි. ඔබට නිවන් සුව.’</span><span style="font-size: 130%;"><br /><br />ඒ එක් ලිපියක අවසානයයි. ජීවිතයක අවසානයයි. පරම්පරාවක අවසානයයි. ‘කිරුළ’ ප‍්‍රශ්න කරනුයේ එයයි.<br /><br /></span><span style="color: red; font-size: 130%; font-weight: bold;">‘‘අපිට අනාගතය අතීතයේ ප‍්‍රාණ ඇපකරුවෙකු නොකර අනාගතය නිර්මාණය කරන්න සාධනීය මෙහෙවරක් කරන්න පුළුවන්... ඒ වෙනුවෙන් තමයි මේ අපේ පළමු වෙඩි මුරය.’’</span><span style="font-size: 130%;"><br /><br />තමන්ගේ විශ්වාස විරහිත අනාගතය - ජීවිතය, එහෙට මෙහෙට විසිවෙන නොහික්මුණු අධ්‍යාපන ක‍්‍රමය තුළ දියවී යනවා වෙනුවට එයින් එළියට බැස වෙනත් මානයකින් තමන්ට පහර දෙන්නාවූ තත්වයන් වෙනස් කිරීමට අරගලයක නිරත වන සගරාවක් ලෙස කිරුළ අපට මුණ ගැසිණ. යවුවනයේ පේ‍්‍රමය, විරහව වේදනාව, අරගලය හා නව දැනුම් සොයා ගිය ගමනේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ‘කිරුළ’ අපි දකිමු. පැයක පමණ කතා බහකින් පසුව අපි අවසාන පිටුවට ළගාවීමු.<br /><span style="font-size: 180%;"><br /></span></span><span style="font-size: 130%;"><span style="color: red; font-size: large; font-weight: bold;">‘අපේ තැන! තැන! තැන! තැන! ඉහිරුණු ජීවිත එකතු කරමු!’</span><br /><br />- ඒ කිරුළ. මේ නම්බරෙන් පුලූවන් කිරුළට කතාකරන්න -0716 181 108 - ඉහිරුණු ජීවිත එකතු කරන්න.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4477029859529196100-5050235279608277228?l=avantguardlanka.blogspot.com' alt='' /></div>kelumhttp://www.blogger.com/profile/09298652894736878736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4477029859529196100.post-26827304409073838962009-10-03T12:54:00.000+05:302009-10-04T14:52:10.510+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_IBRzF6Nu3ec/SshpMq_gTlI/AAAAAAAAABA/r_ADOeZetKM/s1600-h/BITSP_XL_Poster.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 258px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IBRzF6Nu3ec/SshpMq_gTlI/AAAAAAAAABA/r_ADOeZetKM/s320/BITSP_XL_Poster.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388672620568792658" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"> කලූ, සුදු, හා රතු නිශ්චිත නොමැති වූ නමුදු තියුණු චලිත රූප රාමුවක් දිස්වන අතර කැමරාව ඉන් ඉවතට වත්ම නාසින්ගේ බලය ස්ථාපිත නගරයක (බර්ලීනය) තමන්ට රිසි සේ දිව යන ළමුන් පෙළකි. ඔවුන්ට නාසි සොල්දාදුවන් අදාළ නැත; තවකෙකුද අදාළ නැත. ළමා මනසේ අසීමිත වූ නිදහස සොයා ඔවුහු රිසි සේ හැසිරෙති. සොදුරු හා නිදහස් බවේ රූප රාමු පේ‍්‍රක්ෂකයා ළමාවිය හා සමපාත කරන්නේ, පෙළට දිව යන ළමුන්ගේද සුන්දර ළමා ජීවිතය පිළිබදව ඉගි කරමිනි.<br />The boy in the striped pijamas, දෙවන ලෝක යුධ සමයේ අවුරුදු අටක ළමයින් දෙදෙනෙකුගේ මිතුරුදමක් පිළිබද කතා පුවතකි. Bruno අලූතින් උසස්වීමක් ලද නාසි SS Officer, Ralfගේ දෙවන දරුවාය. ඔහු ඇතුළු පවුලේ සාමාජිකයෝ සැපවත් හා නිදහස් ජීවිතයක් ගත කරමින් බර්ලින්වල ජීවත් වෙති. ලද උසස්වීමෙන් පසු වෙනත් ප‍්‍රදේශයකට යාමට ඔවුන්ට සිදුවෙයි. එහි පවතින කඨොර හා අලස ජීවිතයට අප‍්‍රිය වූ Bruno ට ජනේලයෙන් පිටත එපිට දකින ගොවියන් සදහා වෙන් කරන ලද ප‍්‍රදේශයේ සැරි සැරීමට සිත්වේ. පසුව ඔහු එම වෙන්කරන ලද ප‍්‍රදේශයේ සවිකර ඇති විදුලි වැට අසලට පැමිණෙයි. එහිදී ඔහුට Shmual මුණ ගැසෙයි. Shmual ගේ හා Brunoගේ අවාසනාවන්ත හා ජීවිතයේ තීරණාත්මක වූ මිතුදම නාසි වධකාගාරයේ විදුලි වැට අභිමුව ගොඩනැගෙයි.<br /> 2006 වර්ෂයේ, අයිරිෂ් ජාතික John Boyne ගේ නවකතාවක් ඇසුරින් 2008 දී ඵ්රන Mark Herman අධ්‍යක්ෂණය කළ The boy in the striped pijamas 1940 වර්ෂයේ සිදුවීමක් වටා එක්වූවකි.<br /> මූලිකවම ළමා සිතුම් පැතුම්. හැසිරීම් පිළිබදව හා යුද්ධය හා ඒකාධිපතිත්වය තුළ ඒවායේ හැඩය කුමක්ද යන්න පිළිබදව කතිකාවකට පිවිසෙන අධ්‍යක්ෂකවරයා එයින් පිටත වූ පුද්ගල සබදතාවන් මත චිත‍්‍රපටයේ මෙන්ම සාමාන්‍ය සමාජයේ දේශපාලනික ස්ථාවරයන්, එයට බලපාන තත්වයන් හා එහිදී වන විනාශයන් සම්බන්ධව කතිකාවකට පිවිසෙයි.<br /> යුද්ධය අපට සෑහෙන තරමක් ළගින්, අතේ දුරින් ඇත. දකුණට බෝම්බ බිය පමණක් දැනුණද උතුරට මල්ටි බැරල්වල භීතිය පවා සියල්ලන්ගේම අධ්‍යත්මයන් දෙදරවීමට සමත්විය. මෙම චිත‍්‍රපටය තුළ කොතැනක හෝ යුද්ධයට අදාළ රූප රාමු නොතිබුණද, අධ්‍යක්ෂකවරයා යොදාගනු ලබන්නේ, යුද්ධ මානසිකත්වය හා යුද්ධයට මොහොතකට පසු සමාජ තත්වයන්ගේ සංකීර්ණතා පිළිබද නිදර්ශනයන්ය. එම නිදර්ශනයන්ගේ ළමා ලෝකය, ළමා නිදහස කෙතරම් ගිලගැනීමට සමත් වීද යන්න හා එහි විනාශකාරී කෙළවර තුළ අප ඉදිරියට එන දේශපාලන සංවාදය තුළින් ඒකාධිපතිත්වය හා ෆැසිස්ට්වාදය අප ඉදිරියේ රග දෙන අයුරින්ම එය නිරුවත් කරවයි.<br /> ළමා කාලය සුන්දරය; නිදහස්ය. ඔවුන් බොහෝදුරට තමන්ගේ සිතුම් පැතුම්වල, ක‍්‍රියාකාරකම්වල ධාරිතාවේ ප‍්‍රමාණය අනෙකකුගේ බලපෑමෙන් නිශ්චිත නොකළ හා අනෙකාගේ කප්පාදුවලට යටත් නොවන කාල පරිච්ඡේදයක හැසිරෙයි. එසේ හැසිරෙන Bruno ට නොයෙක් දිශානතීන් පරිශීලනය කරන්නට අදාළ තත්වයන් සැකසෙයි. ඒකාධිපතිත්වය විසින් Bruno වෙත එල්ල කරනු ලබන සීමා කිරීම් තුළ ෆැසිස්ට්වාදය සමාජගත වන ආකාරය පිළිබද අධ්‍යක්ෂකවරයා අප සමග සංවාදයකට මුල පුරයි. ෆැසිස්ට්වාදය Bruno ගේ හා Gretel ගේ මනසට කාවැද්දීම සදහා ගුරුවරයෙක් නිවසට කැදවයි. එහිදී Bruno ට ඔහුගේ දෘෂ්‍ය පථයෙන් බාහිර වූ විශාල කියැවීමකට බල කරයි. Gretel එහිදී ෆැසිස්ට් propagandaවට අසුවන අතර Bruno එයින් මග හරිමින් ඔහුගේ මානයක් සොයයි. නැවත නැවතත් Ralf ගෙන්ද Elsaගෙන්ද ගුරුවරයාගෙන්ද නාසින්ගේද සීමා අණකිරීම්වලට නතුවුණු Bruno හරහා ඒකාධිපතිත්වය සමාජගත වන ආකාරය අප හමුවේ දිගහැරෙයි.<br /> ඒකාධිපතිත්වය ලෝකය විවිධාකාරයෙන් ගිල ගනිමින් තිබෙන මොහොතක අපි මෙම සංවාදය අරඹමු. නාසිවාදීන් තමන්ගේ ව්‍යාපාරය මෙහෙයවනුයේ ‘‘ජර්මන් ජාතිය ලොව ශ්‍රේෂ්ඨතම ජාතිය’’ ලෙස හදුන්වමිනි. ජර්මානු ජනතාව එයට එක් කර ගැනීමට ෆැසිස්ට්වාදියෝ වෙනවෙනම ක‍්‍රමෝපායන් යොදාගත්හ. චිත‍්‍රපටය පුරාම පවතින මෙම සංස්කෘතික ආධිපත්‍යය චරිත තුළට බලපාන අයුරු සංවාදයට ලක් කරමු.<br /> Ralf, Bruno පියා සලකා බලමු. ඔහු නාසි SS නිලධාරියෙකි. චිත‍්‍රපටයේදී ෆැසිස්ට් අධ්‍යාත්මික ආවේශයන් කාන්දු වන්නේ, ප‍්‍රධානව මොහු තුළිනි. ඔහුගේ පුද්ගලික ජීවිතයද ඒකාධිපතිත්වයේ සෙවනැලි අතර අතරමංවනු අපට රූප රාමු තුළ දැකිය හැකිය. Brunoගේ ප‍්‍රකෘති ස්වරූපය වෙනස් කිරීමට බල කිරීම, ජනේලයට ඇණ ගැසීම, Gretel ගේ මොළ සේදීමට කටයුතු කිරීම හා ඔහුගේ මිනිස් සබදතා තුළ, ඒකාධිපතිත්ව ග‍්‍රහණය දෘශ්‍යමාන වෙයි. සැබැවින්ම ඔහු නාසීන්ගේ ව්‍යාපෘතිය ට හසුවූවා පමණක් නොව එය සමාජගත කිරීමටද දායකවෙයි. මිනිසුන් අමු අමුවේ මරා දැමීමද ඔහුට එතරම් දෙයක් නොවේ. නිවසේ වැඩ කරන වයොවෘධ Pavelට පහර දී මරා දැමීමද එසේමය.<br /> Elsa Brunoගේ මව ඉහත සාහසිකත්වයට විරුද්ධ වුවද ඇයට ඒ සියල්ල Ralf ගේ ඒකාධිපති බැදීම් හමුවේ දරා සිටීමට සිදු වී ඇත. මුග්ධභාවය වටහා ගත් නමුත් ඇය නාසි මතවාදී ආධිපත්‍ය තුළ ඇයට තරණය කළ හැකිව ඇත්තේ ඊට ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදී උත්තර සෙවීම පමණකි. එනයින් ඇය දෙවනුවට පදිංචි වී සිටින නිවස අතහැර දමා යන්නට තීරණය කරන්නීය. ඒ ඇයගේ ඉරණමය.<br /> ෆැසිස්ට් propagandaව තුළ සමාජය හොබවන මතයට බැදෙන Gretel, ඒකාධිපතිත්වය ඉදිරි පරම්පරාව පෝෂණය කිරීම හා ෆැසිස්ට් ඉදිරි පරම්පරාව නියෝජනය කරයි. නාසි ව්‍යාපෘතිය තුළ ඇය කොතෙක් දිය වී යනවාද කියතොත් ළමා මනසින් බැහැරව සියලූ සාහසිකත්වයන් අතිශයින් සරළ ලෙස දැකීමට හුරුවෙයි. සැබැවින්ම ඇය ෆැසිස්ට් propagandaව තුළ දිය වන්නීය.<br /> Bruno ඒකාධිපති දෘෂ්ටිවාදයට යට නොවුණ තමන්ගේ ම වූ මානයක හැසිරෙන්නෙකි. විශාල නාසි ආධිපත්‍යයක් ඔහු ඉදිරිපිට විවෘත වේ. ගවේෂණය, සැබැවින්ම ඒකාධිපතිත්වයට. ජනප‍්‍රියවාදයට, propagandaවට දැවැන්ත අනතුරකි. ඒකාධිපතිත්වයෙන් ඔහුව කොටු කිරීමට උත්සාහ දරන තරම්ම ඔහුගේ නොයෙක් මානයන්ගේ සැරිසැරීමේ පියවර දිගුවේ. Bruno චිත‍්‍රපටය තුළ අපට කියා දෙනුයේ, විවිධ මානයන්ගේ සැරිසැරීමේ වැදගත්කම පමණක් නොව සිර කරුවන් පිළිබද ඇත්ත කතාවය.<br /> නාසි propagandaවට අසුවූ Ralf, Elsa හා ඉදිරි පරම්පරාවේ Gretel ද අතරමංව ඇත. අඩුම තරමේ තමන්ගේ අදහසකටවත් ඒ මොහොතේ ඉඩක් නොලැබුණා පමණක් නොව තමන්ගේ අදහස් අහෝසි වී නාසි දෘෂ්ටිවාදයට යටපත්වීම පවා ඔවුහු නොදකිති.<br /> අප ජීවත් වනුයේ පන්ති සමාජයකය. සමාජය මූලික ප‍්‍රතිවිරෝධය ඇත්තේ ජාතීන් - ජාතීන් අතර නොව ධනපතියා හා නිර්ධනයා අතරය. මේ ප‍්‍රතිවිරෝධයට ‘උඩින් අඩි තබන’ ෆැසිස්ට්වාදයට හා ජනප‍්‍රියවාදයට එහි පැවැත්ම උදෙසා අනිවාර්යයෙන්ම අනෙක් (මූලිකය හැර) සතුරෙක් (ප‍්‍රතිවිරෝධයක්) අවශ්‍යව ඇත. ජර්මන් ජාතිකයාට අනෙක් ජාතිකයා ප‍්‍රතිවිරෝධයක් කර පෙන්වූ නාසිවාදය මෙන්ම සිංහලයාට - දෙමලා, දෙමළාට - සිංහලයා ප‍්‍රතිවිරෝධයක් ලෙස පෙන්වූ වර්තමානය තෙක් ඉතිහාසය තුළ පන්ති සටන යටපත් කර දැමීමට අධිපතියෝ මාන බැලූහ.<br /> සාහසිකත්වයන් ඉදිරියේ අපි හැමෝම සුසුම් හෙළමු. සැබැවින්ම අපි විලාප දෙන්නේවත් කදුළු සළන්නේවත් නැත. ඒ ප‍්‍රශ්නය අනෙකාගේ වන බැවිනි. චිත‍්‍රපටය අවසානයේදී Brunoව සොයාගත නොහැකිව අමු අමුවේ පිළිස්සෙද්දී පියා, මව හා සොහොයුරිය Gretel ද වා තලය ගුගුරවන්නට කෑ ගැසුවෝය. ඒ ප‍්‍රශ්නය තමාගේ වන බැවිනි. ඒකාධිපතිත්වයේ ප‍්‍රතිඵලය එතැනය. propagandaව තුළ අපි නිද්‍රාශීලී වෙමු. හරියටම කියතොත් එය අධිපතීන් විසින් අපට විදින ලද එන්නතකි. එම නිද්‍රාවෙන් ගැලවීමට නම් ලෝකය ‘වාමාවර්තව කැරකිය යුතුය’ නැතිනම් තමාගේ හෘදයට පිහි පහරක් වැදිය යුතුය.<br /> ඉදින් මේ නිද්‍රාවෙන් මිදී සැබෑ විමුක්ති මාර්ගය පාදා ගනු පිණිස අප ගත යුත්තේ Ralf ගේ මාවතද, Elsaගේ මාවතද, Gretel ගේ මාවතද නැත්නම් ඊට ඔබ්බෙන් පවතින මාවතක්ද යන්න තෝරාගතයුතුව ඇත.<br /><br />(රළ කලාපය - 2009 අගෝස්තු)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4477029859529196100-2682730440907383896?l=avantguardlanka.blogspot.com' alt='' /></div>kelumhttp://www.blogger.com/profile/09298652894736878736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4477029859529196100.post-20900594635045140342009-10-01T09:51:00.001+05:302009-12-24T20:37:54.814+05:30<span style="font-size: 130%;">- මිනිසුන් මියයති. එහෙත් තමා මිය ගිය පසු පුරාවෘතයක් විය හැකි මිනිසෙකු වේ නම් ඔහු පරිපූර්ණ මිනිසෙකි. පුරාවෘතය බිහිවනුයේ සිද්ධියක, ප‍්‍රපංචයක් ඥාණනය කර ගැනීමට මිනිස් ප‍්‍රජාවක් විසින් දරන සාමූහික ප‍්‍රයත්නයකදීය. ඒ අර්ථයෙන් පුරාවෘත්තයක් යනු සිද්ධියක් පිළිබදව තනි මිනිසෙකුට ඥාණනය කරගත නොහැකි තරම් වූද, අඛණ්ඩව වර්ධනය වන්නාවූද දැනුම් ප‍්‍රවාහයක් ලෙස ගත හැකිය. ඉතින් එවන් සාමූහික හැදෑරීමකට පුද්ගලයෙකු ලක් වීමේදී, පුරාවෘතය බිහිවීමේදී පුරාවෘතය තුළින් ලෝකය කියැවීමට දරන උත්සාහයේදී, සිහිනය, පරිකල්පනය, මිත්‍යාව තුළ යථාර්තය හා ජීවිතය පැටලීයාම නොවැලැක්විය හැකිය. එහෙත් එම සිහිනය, පරිකල්පනය, මිත්‍යාවම ජීවිතය සොයාගැනීමේ මාධ්‍යයක් කරගත නොහැකිද? අප කතා කිරීමට සැරසෙනුයේ එබදු පුරාවෘතයක් වූ පුද්ගලයෙකු පිළිබදවය. ඔහු චන්ද්‍රකුමාර වික‍්‍රමරත්න නම් විය. ඔහු දන්නා හදුනන ‘අසූව දශකයේ හෘද සාක්ෂියක්’ සහිත මිනිසුන්ට ඔහු ‘චන්දරේ’ නම් විය.<br />දොරකඩ ගහේ මල් පොකුරේ රොනට එන<br />සමනළයිනේ නොදනිද මග කොළඹ යන<br />අද ? කියන අම්මාගේ මතක බණ<br />කොළඹට ගිහින් අප්පච්චිට කියනවද?<br />ලංකාවේ නිල ලේඛකයන් කවදාවත් පුරුදු පුහුණු නොකළ ‘තමාගේ ජීවිතයේ කෑල්ල’ නොසගවා එළියට දමා ලේඛණයේ යෙදුනු චන්ද්‍රකුමාර, ඒ වේදනාකාරී තුවාලයම යළි යළිත් පාරමින් ලෝකයාට ‘මාර්ගයද, සත්‍යයද’ පෙන්වීම උදෙසාම ලේඛනය තුළින් කුරුස ගත විය.<br />‘‘මම මේ සටහන් කරනුයේ වෙන කිසිවක් නිසා නොවේ. මිනිසුන් වෙනුවෙන් සියල්ල පරිත්‍යාග කිරීමට සිතා සිටින මා, ජීවිතය දන් දීමට පෙර ආත්මය දන් දීම සදහාය.’’<br />(අදුරේ සිට ලියමි. චන්ද්‍රකුමාර වික‍්‍රමරත්න. 1988 ජනවාරි 16 දිවයින*<br />ඔහු මෙසේ පවසනුයේ අපි හෙලි කරනවා තබා, මතක් කිරීමට තරම්වත් ධෛර්යයමත් නොවන ස්වකීය ජීවිතයේ අතිශය පෞද්ගලික අදුරු අහු මුළු වල ‘දේශපාලන ආර්ථිකය’ ගවේශනය කිරීමටත්, එමගින් අප සියල්ලන්ගේම ජීවිත ස්ථානගත වී ඇත්තේ කෙතරම් ඉහද ගහන පරිසරයකද යන වගක් පාඨකයාට හෙලි කිරීමටය.<br />80 දශකයේ ‘පරණ දිවයින පත‍්‍ර’ පෙරලන විට හමුවන චන්ද්‍රකුමාරගේ මේ විදවීම විලාසිතාවක් නොව ‘සන්තෘප්තදායක විදවීමක්’ බව පැහැදිලි වේ. අත්තකිලමතානුවේ යෙදෙන යෝගී වරයෙකු, දුෂ්කර ක‍්‍රියාවේ යෙදෙන මුනිවරයෙකු තුළ තිබෙන මෙම විදවීම මතින් විමුක්ති මාර්ගය සෙවීම, ලංකාවේ අපි තවම පුහුණු කර නොමැති, එහෙත් බොහෝ යුරෝපා ලේඛකයන් ඉදිරිපත් කළ අදහසකට සමපාත වේ.<br />කුඩා කළ සිටම තමාට පරිපාලනය කිරීමට තබා අත පෙවීමටවත් නොහැකි සමාජ කොන්දේසි විසින් ජීවිතය කුණු කාණුවට තල්ලූ කර දැමූ විට ‘කාණු පතුලෙන් මුතු ඇටය’ සොයා, ගෙන ආ චන්ද්‍රකුමාර මවගේ ලෝකයෙන් කැඞී වෙන් වී මේ හා සංසාර පෙම්වතිය නොපැමිනීමේ වේදනාවේ, පෞද්ගලික නොවන දේශපාලන ආර්ථික මූලයන් සොයමින් සාහිත්‍ය භාවිතාවේ යෙදෙන්නට විය.<br />‘‘දයාබර ශිෂ්‍යයිනි, අපට අකුරු කිරීමට නොහැකි වූයේද, අකුරු කරන නුඹලාට වද විදින්නට සිදුවී ඇත්තේද ආර්ථික විද්‍යාවේම උගන්වන පරිදි අසමානතාව නිසාය.’’ ‘ලේඛකයාට ජීවත් වීමට මුදලක් අවශ්‍ය වුවද, ඔහු මුදල් සදහා ලේඛනයේ නොයෙදිය යුතුය’ යන මාක්ස්වාදී ආදර්ශය සිය ජීවන භාවිතාව කොට ගනිමින් ලංකාවේ බොහෝ දුරස් වූ ‘වෘත්තිය විප්ලවවාදී ලේඛන කලාව’ ලාංකේය පොළොව මත සාක්ෂාත් කොට පෙන්වීය.<br />ජාතියේ මහා ලේඛකයින් හා කවීන් ‘උඩින් උඩින් දෙපා, තබා මඩින් මිදී’ ම`ග හැර ගිය, ලාංකේය ඉතිහාසයේ සුවිශේෂ සිද්ධීන් වූ, 71’ අරගලය හා 87-89’ සිවිල් යුද්ධය කාව්‍යයේ රුව ගුණ නොමරමින් සිය ලේඛණ භාවිතාවට හසු කර ගැනීමට තරම් කලාත්මක පරිණත බවක් ඔහු තුළ විය. කැඩුණු කුරුමිණි අඩු අත් අකුරින් වුවත් ‘ලාංකීය විප්ලවයට ජයවේවා’ කියල ලියන්න ධෛර්යය තිබුණු එකම කවියා ඔහුය.<br />‘‘නොවැළලූණු අතීතෙක<br />සංකේතය වෙලා<br />මහපොළොව තලාගෙන<br />අමාවක ඇවිල්ලා<br />ඒත් මේ රැය මට<br />අමාවක රැය නොවෙයි<br />හදවතේ<br />අපේ‍්‍රල් රන් තැටිය පායලා’’<br />ජාතියේ මහා කවියා මහගමසේකරයන් පවා ‘සලන සුසුම සැඩ සුළ`ගයි’ වැනි ගීතයකදී ඉදහිට ඉතාමත් ඈත සිට ‘දුටු’ 71’ අරගලය නොබියව ළංවී නිරීක්ෂණය කිරීමට තරම් චන්ද්‍රකුමාර ධෛර්යයක් ඇත්තෙක් විය.<br />මව් බිම අනතුරේ හෙළමින් ජේ. ආර්., පේ‍්‍රමදාස පාලනය ඉන්දීය හා ඇමෙරිකානු රූකඩ ආණුවක තත්වයට පිරි හෙලෙද්දී ‘සිය සමාජ වගකීම’ කවියට පමණක් සීමා නොකළ චන්ද්‍රකුමාර මේ පාවාදීමට එරෙහි වූ ‘සමාජ ව්‍යාපාරය තුළ’ සක‍්‍රිය ලෙස ක‍්‍රියාත්මක විය. ‘ලෙයින් සහ යකඩින්’ ඉතිහාසය ලියැවුණු එවැනි අතිශය දුෂ්කර මොහොතක පවා සිය විමසුම් ඇසටත්, කාව්‍යමය චින්තනයටත් විරාම නොදුන් චන්ද්‍රකුමාර ‘ගැටෙත අවි - සරසවිය වෙයි නිහ`ඩ’ යන්න බොරුවක් කරමින් සිය කවිය තුළ ඉතාමත් කාව්‍ය රූපක ඔස්සේ ඉතිහාසය සටහන් කොට තැබීමට සමත් විය.<br />‘‘දැන් ඉතින් සටන මිස<br />මේ අදුරු වහල් ලොව බිදින්නට<br />අන් මගක් නැත අපට<br />මම මේ පණිවුඩය ගෙනෙන්නේ<br />ඇවිළෙන සටන් බිම තුළ සිටය’’<br />‘පෑන් තුඩු වලින් පමණක්’ ලෝකය වෙනස් කළ හැකි යැයි සිතන ලංකාවේ ‘කුල්ටූර්’ ලේඛකයින්ට චන්ද්‍රකුමාරගේ ජීවන භාවිතාවෙන් ගත හැකි ආදර්ශ බොහොමයැයි අපි සිතමු.<br />අරගලයේ පරාජයෙන් අනතුරුව නොමැති වුව ඇතැමුන් ‘කන් කඩාගෙන වැටී’ දනිස්සත් තුවාල කරගෙන සිටියදී චන්ද්‍රකුමාර පරාජය ඉදිරියේ ඉන්ද්‍රකීලයක් සේ නොසැලී සිටියේය.<br />‘‘කුණාටුව තුළ හැපී නොම නැසුණු<br />තම බොහෝ මල් තිබේ ? පිපුණු<br />රැය විසින් දෙපා බිද දැමූ අරුණළු රැගෙන<br />තිබේ මල් පිපෙන පෙර මග ලකුණ’’<br />89’ ජනතා ව්‍යාපාරය කෲර ලෙස තලා දැමීමෙන් අනතුරුව, ‘ඉතිරි වූ ප‍්‍රගතිශීලී වාම කණ්ඩායම්’ සමග කටයුතු කරමින් අඛණ්ඩව ලේඛනයේ යෙදුණු චන්ද්‍රකුමාර ‘කාටවත් කා ගැනවත් සොයා බලන්න තරම් තවමත් හරි හමන් ඉස්පාසුවක් නොලද යුගයක’ හිට හැටියේම අතුරුදහන් විය. එවකට ඔහුගේ දේශපාලන සගයෙකු ලියූ සටහනක ඔහුගේ අතුරුදහන් වීම පිළිබදව ලියා ඇත්තේ මෙසේය.<br />‘‘1991 මැයි මාසයේ අවසාන රාත‍්‍රියක චන්ද්‍රකුමාර මා සොයා ආවේය. ඒ මහනුවරට ය.<br />‘මං ආයෙ කාළෙකට හම්බ වෙන එකක් නැහැ.’<br />ඔහුගේ සිත පෑරී තිබිණ. අවසාන මුහුණුවර මට හොදින් මතකය. ඒ ශෝකාකූලය. ඔහු රාත‍්‍රියේ නවතිනු ඇතැයි මම සිතීමි. ඔහු පිටව ගියේය.<br />ඒ අවසාන වතාවටය.<br />95 ජූලි 16 වැනිදා හිරු පුවත් පතේ තීරු ලිපියක, ඊටත් වසර හතරකට පමණ පෙර සිදුවූ සිදුවීම වාර්තා කර තිබුණේ එළෙසය. පැරැණි හිරු පුවත් පතකින් උපුටාගත් මේ සටහනේ කියැවෙන සිත පෑරීම කුමක්ද? එය ඔහු ‘ඉතාමත් භක්තිවන්ත’වූ දේශපාලන ව්‍යාපාරයේ තාවකාලික වූ පරාජය විය හැක. ඔහු ඉතා ‘අති සංවේදී අයෙකු’ බව ඔහු ඇසුරු කළ වුන්ගේ මතයයි. පුරාවෘතයකටම ඔබින ‘අවසානයක් නොවූ අවසානයක්’ ඉතිරි කරමින් ඔහු නික්ම ගියේය.<br />‘‘දෙනෝදාහක් රැස් කන කොළඹදී මම බොහෝ විට ඔහු හා සමාන රුව ඇත්තන්ට රැවටෙමි. බොහෝ දෙනා එපරිද්දෙන් රැුවටෙති.... සිව් අවුරුද්දක් ගතව ගොස්ය. ඔහු අහම්බෙන්වත් මහ මග හමුවන්නැයි මම බොහෝ විට යටි සිතින් පතමි. ඒ ඔහුගේ මුරණ්ඩු සටන්කාමීත්වයේ උණුසුම විදිනු පිණිසය.’’<br />(1995 ජූලි 16 හිරු)<br />ඔහු අතුරුදන්වී සිව් වසරකට පසු ඔහු ගැන ලියූ සගයා කියා තිබුණේ එපරිද්දෙනි.<br />දැන් 18 වසරක් ගෙවී ගොස්ය. ඉදින් 18 වසරකට පසුව අපට කීමට ඇත්තේද එයමය.<br />‘‘නිසැකවම, කොයි තරම් පුංචියට වුව ඔහු අපේ විප්ලවයේ කවියාය.’’<br /><br /><br />- ඩබ්ලිව්. එස්. විජේසිංහ -</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4477029859529196100-2090059463504514034?l=avantguardlanka.blogspot.com' alt='' /></div>kelumhttp://www.blogger.com/profile/09298652894736878736noreply@blogger.com4